Een fantasyras bedenken die als een volk voelt

Wie zoekt hoe je een fantasyras maakt, of ideeën voor fantasyrassen verzamelt, wil meestal een volk: een lichaam, een plek, en meer dan één soort persoon. Een lijst met trekken doet dat niet. “Langlevend, houdt van bossen, wantrouwt mensen” is een kostuum dat elk lid moet dragen.

In deze gids is soort het lichaam en volk een gemeenschap met een gedeelde geschiedenis. Eén soort kan meerdere volken bevatten. Spellen en schema’s zeggen vaak ras voor het hele pakket. De eenheid die op de pagina hoort, blijft het volk.

Een fictieve cultuur bedenken begint zodra een groep het leven al deelt. Begin hier wanneer het lichaam zelf deel van het probleem is.

Begin met één verschil dat een dag verandert#

Sla de catalogus van krachten over. Kies één verschil dat eten, bewegen, slapen, kinderen opvoeden of waarnemen verandert, en dat een gewoon mens voor de middag voelt.

Het voorbeeld is een verzonnen volk, de Mirel, uit de Silt Reach, een getijdenrietmoeras. Hun huid heeft zout water nodig. Droge lucht en zoet water laten haar barsten. Ze kunnen hun adem lang genoeg inhouden om riet onder het oppervlak te snijden. Al het andere zit in een gewone bandbreedte: lengte, temperament, vaardigheid, vriendelijkheid. Het moeras, de olie en de namen zijn voor deze oefening verzonnen.

Stel vier vragen en stop dan:

• Wat moeten ze vandaag doen vanwege het lichaam?
• Wat kunnen zij wat een buur niet kan?
• Wat maakt het lichaam duur?
• Wat verschilt van persoon tot persoon?

Een Mirel die het moeras verlaat, wrijft rietolie in de huid en neemt pekel mee. Riet snijden gaat hun makkelijker af dan de voerlui van de droge weg. Een reis landinwaarts kost olie, tijd en gebarsten huid. Sommige Mirel barsten na één droge dag. Anderen houden het vier dagen vol. Die spreiding is even gewoon als lichaamslengte, en de olierantsoenering bestaat omdat de meesten er niet op kunnen gokken de uitzondering te zijn.

Laat de plek de kosten bepalen#

Het moeras maakt pekel makkelijk, en hout, zoet drinkwater en een winterweg moeilijk. Hetzelfde lichaam in een droge stad zou een medisch probleem zijn, geen manier van leven. De plek is een beginvoorwaarde. Ze dicteert geen bestuur, geen temperament en geen enkele cultuur. De cultuurgids zegt hetzelfde over geografie.

Als het verhaal reist, schets dan de regio rond die dure tocht. Een regio in kaart brengen begint bij een route en een obstakel. Hier is het obstakel een week lucht die het lichaam niet kan negeren.

Bouw gewoonten uit de druk#

Een hoedenplaneet, in het Engelse schrijfdiscours planet of hats, is een volk met één trek en zonder binnenkant. Elk lid is koopman, of krijger, of wijze, en de hoed is de hele persoon. Lezers merken het, omdat niemand die ze kennen zo leeft.

Als je ideeën voor fantasyrassen verzamelt, verzamel dan druk in plaats van bijvoeglijke naamwoorden. “Woestijnnomaden die van goud houden” is een hoed. “Huid die zout water nodig heeft, in een moeras dat olie rantsoeneert” kan een scène worden.

Maak van de druk een praktijk, een kost en een uitzondering.

De praktijk: wie het moeras verlaat, neemt rietolie uit de gemeenschappelijke voorraad. De kost: de olie wordt geperst uit een plant die in hete jaren faalt, dus een kruik voor de weg is een kruik die de vijvers in de zomer niet kunnen gebruiken. De uitzondering: een voerman van wie de huid het volhoudt, mag de kruik overslaan en een boete betalen, wat betekent dat de uitzondering te koop is.

Drie mensen, drie verhoudingen tot dezelfde wet:

Niemand liegt. Venn kan zijn zin geloven en toch van de regel profiteren.

Voor eten, rang, gasten en de rest van het dagelijks leven gebruik je een fictieve cultuur bedenken. Deze pagina bouwt alleen het deel dat het lichaam in het openbaar dwingt.

Geef één soort meerdere volken#

De Mirel zijn één soort en al twee volken. Kanaalfamilies wonen aan de weg, handelen met de voerlui en behandelen de oliewet als advies met een boete eraan. Vijverfamilies wonen op het gesloten water, gieten op vijverdagen hun cisternen terug en noemen de kanaalfamilies onvoorzichtig.

Hetzelfde lichaam, een andere geschiedenis. Een droogtejaar doodde drie voerlui. De vijverraad maakte van de olie een wet. De kanaalfamilies, die eten dankzij de weg, hebben haar nooit helemaal aanvaard. Leeftijd snijdt door beide: Ilo herinnert zich de doden, Sera was een kind.

Voeg laag, werk en geloof toe voordat je een derde soort verzint. Onenigheid binnen een volk doet meer voor een scène dan nog een paar oren.

Als het recht op een vijver via een familie gaat, en de plot draait om wie een kanaal erft, bouw dat dan met een stamboom voor een dynastie. De meeste romans hebben de levende generatie nodig en de generatie die de wet maakte, niet duizend jaar moeraskoningen.

Houd geschiedenis, taal en geloof klein#

Voor dit volk is geschiedenis de verandering in één gewoonte. Olie was een keuze van het huishouden. Na de droogte werd ze een wet. Sera wil haar beperken tot de hete maanden. Dat is een verleden, een ruzie in het heden en een persoon die een andere toekomst wil. Een scheppingsmythe kan wachten tot een scène er echt een citeert.

De taal heeft twee woorden nodig, geen grammatica.

• brinn: iemand die dagen landinwaarts kan blijven. Voerlui zeggen het met respect. Vijverfamilies zeggen het als waarschuwing: iemand die voor het moeras verloren raakt.
• kel: een belediging. Letterlijk huid die voorbij elke redding is opgedroogd. Ook een persoon die de kant van de weg heeft gekozen.

Munt een woord als het volk iets onderscheidt wat de taal van de lezer niet onderscheidt, en breng het binnen via gebruik. Een fictieve taal bedenken laat zien hoeveel je vertaalt en hoe je een lexicon bijhoudt. Een accent dat nadoet hoe de spraak van een echte groep is bespot, richt de schade aan die die gids beschrijft. Laat het weg.

Het geloof volgt het lichaam. Zoet water spoelt het zout weg dat hun huid nodig heeft, dus de eerste lepel uit een cisterne gaat terug het vijverwater in. Kanaalfamilies gieten één lepel en drinken de rest, aangelengd met pekel. Vijverfamilies gieten op vijverdagen de hele cisterne leeg. De plicht is gedeeld. De lezing is dat niet. Een fictieve religie bedenken houdt de leer, de instelling en de persoonlijke gewoonte uit elkaar. Kopieer geen riten van een levend geloof onder andere namen en noem dat dan verzonnen.

Trek een echt volk geen soortkostuum aan#

Een soort kan nog steeds een stereotype met ongebruikelijke oren zijn. Als een lezer een levende groep kan benoemen aan de kleding, het accent, de heilige voorwerpen of het toegeschreven karakter (“ze zijn sluw”, “ze zijn krijgshaftig”, “ze zijn mystiek”), heeft de pagina een merkteken gekopieerd in plaats van een druk te verzinnen.

Leen de vraag, niet het kostuum: hoe reis je als je huid water nodig heeft, wie deelt schaarse olie, wie mag de droogte hardop herinneren. Onderzoek kan de vraag scherper maken. Heilige praktijken zijn geen versiering. De cultuurgids zegt dit voor menselijke samenlevingen, en een lichaam dat niet menselijk is, laat een gekopieerd kostuum origineler lijken dan het is.

Geef een vijandig volk gewone behoeften en interne onenigheid. Een volk dat in elk lid wreed is, zonder meningsverschil, is een hoed die als antagonist dient. Individuen blijven verschillen, ook degenen die zich tegen de hoofdpersoon keren.

Zet één persoon in het volk#

Sera is niet “de Mirel”. Ze is een wagenvoerster van wie de huid op de tweede droge dag barst, die de weg wil, en die vindt dat de oliewet voor het lichaam van haar tante is geschreven, niet voor het hare. Haar neef bij de vijvers vindt dat ze kel aan het worden is. Beiden kunnen deels gelijk hebben.

Personages bedenken vanuit je wereld zet de volgende stap: opvoeding, werk, status, en het punt waarop één persoon afstand neemt van het eigen volk. Een soortitem dat een personage wil zijn, maakt beide vlak.

Toets het volk in een scène#

Een zoutwagen zit vast op de droge weg aan de rand van het moeras. De eigenaar is geen Mirel en wil hem vandaag getrokken hebben. Sera kan het als ze een volle kruik overslaat. Venn zegt dat de voorraad de hete weken die nog komen moet uithouden. Ilo noemt de naam van de broer of zus niet, en geeft de kruik niet af.

Voordat je meer trekken toevoegt, controleer je het concept:

• Zou een lezer de lichamelijke grens zien zonder een toespraak over biologie?
• Willen minstens twee Mirel een verschillende uitkomst?
• Gaat de onenigheid over olie, herinnering en werk, en niet over loyaliteit aan een soort?
• Heeft iemand baat bij de gewoonte op een manier die die persoon niet hardop zou zeggen?

Als de antwoorden nee zijn, heeft de scène een scherpere beperking nodig, geen langer bestiariumitem.

Stem de diepte af op de tijd op de pagina#

Bouw in verhouding tot hoe lang het volk op de pagina blijft. De tabel is een begin, geen quotum.

Een volk dat in één hoofdstuk verschijnt, heeft een grens nodig die de scène kan gebruiken. Het heeft geen volledige levenscyclus nodig.

Veelgemaakte fouten#

De hoed. Als je “de Mirel zijn…” met één bijvoeglijk naamwoord kunt afmaken, heb je een hoed. Vervang het bijvoeglijk naamwoord door een druk en door twee mensen die er anders op antwoorden.

Biologie als moreel cijfer. Een langer leven, sterkere armen of een behoefte aan bloed maakt een volk niet edel of verdorven. Schrijf wat de trek deze week kost.

Het college. Sera legt aan een vreemde uit hoe alle Mirel denken. De olie zou ze kunnen uitleggen, omdat de vreemde op het punt staat iets te doen dat iemand schaadt. Haar eigen normale zou ze niet uitleggen. Laat de belediging van de neef de cultuur dragen.

Een bestiarium in plaats van een bezetting. Veertig soorten met elk een alinea overleven geen scène. Bouw het volk waarmee het verhaal leeft. Noem de anderen wanneer een personage een grens oversteekt. Dieren, beesten en monsters, met een leefgebied, een voedselketen en een gebruik of een vrees, horen in fantasywezens die in hun ecosysteem passen.

Houd het volk naast de personages#

Een notitieboekpagina volstaat voor één volk: de lichamelijke grens, de oliewet, Sera, Venn, Ilo en de twee woorden. Wanneer meerdere volken gekoppeld moeten blijven aan de personages, plekken, geloven en termen die hen noemen, bespaart een gekoppeld item het zoeken.

Yazar.io is één tool die bij die taak past. Het houdt een sectie Rassen naast Personages, Locaties, Organisaties, Geloofsovertuigingen en een Woordenlijst (functies). Zet het lichaam van de Mirel en de oliewet in één rasitem. Een veldsjabloon laat je de vragen toevoegen die je echt gebruikt, zoals wat het lichaam elke dag nodig heeft en waar de leden het oneens zijn, en een latere wijziging van het sjabloon laat bestaande items zoals ze waren (updates). Typ Sera’s naam, of @, en de naam linkt zichzelf. Het paneel met backlinks toont daarna elke pagina die het volk noemt (functies).

Relaties kunnen dat item verbinden met personages, locaties, organisaties, religies, voorwerpen en wezens, en het andere item toont de koppeling ook (updates). Het gratis abonnement bevat 15 bewerkbare items voor elk van die entiteitstypen in een boek, Rassen daarbij, dus er passen vijftien volken op. Als het verhaal er meer dan vijftien nodig heeft, schrap dan enkele volken of ga naar Yazar Pro, dat hogere limieten heeft (abonnementen). Yazar.io verzint het volk niet en schrijft de scènes niet (functies). Het merkt ook niet wanneer een later hoofdstuk iemand zoet water geeft dat de huid zou moeten laten barsten. Die controle blijft bij jou.