Geloofwaardig eten voor een fantasywereld ontwerpen

Wie een geloofwaardige fantasykeuken zoekt, wil meestal een maaltijd die uit dat land had kunnen komen. Een feest dat het klimaat niet kan laten groeien, een vis die na een maand bergen nog zoet aankomt, en hetzelfde brood op elke tafel zijn drie verschillende fouten. Elk is makkelijker te vermijden als je beslist wat groeit, wat blijft en wie het mag eten, voordat je de gerechten een naam geeft.

Deze gids neemt de aarde als maat voor klimaat en bederf, en zegt dat wanneer een feit uit een bron komt. Je wereld mag een regel breken. De breuk moet een keuze zijn die je kunt aanwijzen, zoals een spreuk. Marr, Ors, de pas bij Kelm en de mensen in het voorbeeld zijn verzonnen. Ze liggen aan de kust van Leth, dus de natte kant, de droge kant en de gesloten pas zijn al een jaar dat je kunt gebruiken. Als dat jaar nog niet vaststaat, is een geloofwaardig klimaat ontwerpen de pagina die dat doet.

Begin bij wat het land kan laten groeien#

Planten die makkelijk groeien, volgen warmte en water. De classificatie van Köppen is zo gebouwd dat klimaatgrenzen samenvallen met vegetatiezones, de biomen. In droge klimaten is droogte de factor die de vegetatie bepaalt, niet kou. Droogte is niet alleen regen. Het is de regen tegen de warmte gezet, omdat verdamping uit de bodem stijgt met de temperatuur. Britannica noteert ook de kritiek die voor een keuken telt: een droogte of een ongebruikelijke kou kan even zwaar wegen als het gemiddelde jaar.

Op een natte westhelling zijn weide en een havenvisserij aannemelijk. Aan de droge kant van dezelfde bergen hoort graan waar de rivier komt, en kudden horen op het gras dat geen water kan missen voor een akker. Noem één basisvoedsel en één voedsel dat dit land niet geeft. Wat ontbreekt is even nuttig als de basis. Het is wat mensen begeren, vervoeren of moeten missen.

Als de basis een dier is, geef het een plek om te eten. Fantasywezens in hun ecosysteem beginnen bij een leefgebied en een voedselketen. Een kudde zonder iets om te grazen voedt een stad niet. Een visgerecht evenmin, in een land zonder rivier, zonder kust en zonder zouthandel.

Bepaal wat bederft en wat blijft#

Eten van planten of dieren begint kort na de oogst of de slacht te bederven. Britannica bepaalt conserveren als de methoden die eten van dat bederf weghouden, en zegt dat die praktijken tot de prehistorie teruggaan. Tot de oudste horen drogen, kou en gisting. Latere methoden zijn inblikken, pasteuriseren en industrieel invriezen. Bederf kan van microben komen, van de eigen enzymen van het voedsel, of van veranderingen zoals vet dat ranzig wordt.

Drogen haalt water weg. Zout of suiker toevoegen is een andere manier om het water te verlagen dat bacteriën kunnen gebruiken. Britannica merkt op dat de meeste bacteriën niet groeien zodra dat beschikbare water, wateractiviteit genoemd, onder 0,91 zakt. Sommige bacteriën die zout verdragen, kunnen nog onder 0,75 groeien. Zout is een sterke methode. Het is geen zegel tegen elke microbe.

Roken is een aparte oude methode. Britannica beschrijft het als het blootstellen van al voor bewaring klaargemaakt vlees en vis aan rook, zowel om ze te bewaren als om de smaak te veranderen. De drogende werking neigt ernaar het vlees te bewaren, en sommige stoffen in houtrook conserveren ook. Gisting staat, met drogen en kou, bij de oudste methoden. Een scène heeft de chemie niet nodig. Ze heeft een pot nodig die het verse eten overleeft, en iemand die hem verzorgt.

Kou is ook oud. Een sneeuwkamer, een ijshuis of een diepe kelder werkt alleen als het klimaat of de handel de kou kan leveren. Een haven die nooit mag vriezen, krijgt niet uit gewoonte een kelder vol ijs.

Als de wereld het ambacht niet heeft om eten in een vat te sluiten en het te verhitten tot de microben dood zijn, zet die plank dan niet in elke hut. Britannica rekent inblikken tot de moderne methoden. Eén stad die het ambacht heeft, is een keuze. Een dorp dat het niet had kunnen leren, is een fout.

Schrijf twee regels voordat je een feest verzint:

• In dagen gegeten: de vis op de ochtend dat hij aan land komt, het groen, de melk.
• Bewaard voor de gesloten maanden: gezouten vis, gedroogd graan, gerookt vlees dat eerst voor bewaring is klaargemaakt, een gegiste pot.

Bepaal wat kan reizen#

Eten dat in dagen bederft, reist alleen zo ver als het komt voordat het omslaat. Wat gedroogd, gezouten, gerookt, gegist of koud gehouden is, kan verder, en het kan een gesloten pas afwachten.

Reistijd berekenen maakt van een route dagen te voet, per kar, op de rivier en over zee. Gebruik het voor één vraag. Kan de verse vis de stad landinwaarts bereiken voordat hij omslaat, en kan de gezouten vis die stad bereiken voordat de pas sluit?

De prijs van het vat is een economie, geen garnering. Een fictieve economie volgt het ding dat schaars wordt. Hier kan dat ding zout zijn, vaten, het werk van wie zout, of een plek op de laatste kar. Als mensen gedroogd graan kunnen eten wanneer de vis uitblijft, is het tekort milder. Als ze dat niet kunnen, bereikt elke vertraging elke keuken.

Een stad die graan eet dat ze niet zelf verbouwt, moet van buiten de muren gevoed worden. Een fantasystad ontwerpen begint bij water en bij die aanvoer, en vraagt wat een week zonder de levering met twee verschillende keukens doet.

Bepaal wie het mag eten#

Een keuken is ook wie kookt, wie het eerst krijgt en wie geweigerd wordt.

Stand verschijnt als een verschil tussen tafels. De havenkeuken eet de vis op de dag dat hij aan land komt, als iemand ervoor betaalt. Het zouthuis eet de kapotte vis. In de gesloten maanden eet de stad landinwaarts gezouten vis en opgeslagen graan. Een huis met een eigen voorraad heeft nog graan als de kar te laat is. Als elke tafel hetzelfde verse brood heeft, is de privévoorraad nooit geopend.

Een regel kan op hetzelfde bord liggen. Een vasten, een deel dat in een gemeenschappelijke pot moet, of een dier dat het geloof niet eet, is een prijs die iemand draagt. Een fictieve religie bedenken bouwt dat soort plicht, en de onenigheid erover. Til de heilige maaltijd van een levende traditie er niet uit om hem als versiering te gebruiken. Verzin de regel, of bestudeer een echte in haar eigen verslagen en houd de geschillen erin. De havenregel verderop in deze gids is verzonnen.

De maaltijd hoort nog bij een samenleving, en de samenleving is groter dan de kaart. Een fictieve cultuur bedenken begint bij een gedeeld probleem en bij mensen die er anders op antwoorden. Eten is één praktijk binnen dat probleem. Het is niet de hele cultuur.

Zet de maaltijd in een scène#

Een lezer leert de keuken van wat op tafel staat en van wat iemand wil dat er niet is. Lore doseren zonder infodump geeft elk feit een taak in de scène. De taak hier is een ruzie om één mand, geen rondleiding over de markt.

Een lijst voor vanavond#

1. Noem de warmte, het water en het seizoen. Gebruik de klimaatgids als dat jaar nog open is.
2. Noem het basisvoedsel en één voedsel dat dit land niet geeft.
3. Noem wat in dagen bederft, en wat drogen, zout, rook, gisting of kou kunnen bewaren.
4. Noem de reis die het bewaarde eten nog kan maken als de route op het punt staat te sluiten.
5. Noem wie het bewaart, en waarmee die persoon betaald wordt.
6. Noem één regel over wie mag eten, en één persoon die de prijs kwalijk neemt.
7. Schrijf één maaltijd: drie dingen op tafel, één dat ontbreekt, en twee mensen die verschillende delen willen.
8. Stop zodra een scène kan gebruiken wat je hebt.

Volg één vangst door Marr#

Leth ligt dicht bij 50 graden noord, aan een natte westkust, met de pas bij Kelm tussen de haven van Marr en de drogere stad Ors. Vis wordt in Marr aan land gebracht. Graan groeit waar de rivier Ors bereikt. In de sneeuwmaanden is de pas dicht. Verse vis steekt hem niet over. Gezouten vis misschien wel, als de kar vertrekt terwijl de weg nog open is.

Sera zout vis in een huis boven de haven. Zout is de methode die het water verlaagt dat bacteriën kunnen gebruiken, en daarom kan deze vangst wachten. Als het zout schaars wordt, droogt ze een kleinere vangst. De gedroogde vis blijft. Het is niet hetzelfde eten, en haar kopers weten dat.

De verzonnen regel is klein. De eerste mand van de vangst bij dageraad gaat in de havenpot. Hij wordt niet verkocht. Wie die dag aan de pot eet, mag een kom hebben. Mael houdt de pot. Tav koopt voor een huis in Ors. Hij wil die eerste mand in een vat, omdat de pas over tien dagen sluit en zijn keuken geen verse vis meer ziet tot de sneeuw weg is.

De scène heeft geen toespraak nodig. Tav drukt een filet in een open vat en vraagt of die van deze week is of van vorig jaar. Sera zegt van deze week, en knikt naar de pot, waar de eerste mand al in het nat zit. Tav wil die mand in het volgende vat. Mael schept al. Sera wordt voor het vat betaald, niet voor de mand. Ze ziet welke keuze haar kort aan zout en aan loon laat.

In de sneeuwmaanden kookt de pot nog, maar de vangst is kleiner en de verse vis is uit Ors weg. De mensen die voor Tav werken eten de gezouten vis van vorig jaar. Zijn eigen tafel heeft nog graan, tot die voorraad voor hen opengaat. Als je beide keukens met hetzelfde verse brood schrijft, heb je de gesloten pas overgeslagen.

Controleer de scène voordat je een tweede kust toevoegt:

• Kan een lezer zien dat Marr vis heeft en Ors graan, zonder een lijst van gewassen?
• Bederft de verse vis, en is de gezouten vis het eten dat kan wachten?
• Willen twee mensen verschillende delen van dezelfde mand?
• Als het verhaal de sneeuwmaanden in gaat, is de verse vis uit de verre stad weg?

Als het laatste antwoord nee is, is het seizoen versiering. Sluit de pas, of schrijf de reden waarom de vis nog vers is.

Fouten die een keuken erop geplakt laten lijken#

Het gewas zonder klimaat. Een zacht fruit aan een kust waaraan je al een harde vorst hebt gegeven, zonder kas, zonder handel en zonder spreuk. Verplaats het fruit, of noem de bron die het brengt.

De vis die nooit bederft. Een kar verse vis steekt een maand bergen over en de vis komt zoet aan. Zout hem, droog hem, of kort de reis in tot de dagen die hij uithoudt.

Hetzelfde brood op elke tafel. Rijk en arm eten in de gesloten maanden hetzelfde verse brood. Geef één keuken de privévoorraad en de andere het bewaarde eten.

De lezing. Sera legt een koper de geschiedenis van zout uit, terwijl die alleen hoeft te weten of de filet van deze week is. De wateractiviteit zou ze niet uitleggen. Laat de mand de regel dragen.

De heilige maaltijd als kostuum. Een echt vasten, een echt verboden dier of een echt feest, gekopieerd om het uiterlijk en ontdaan van het geschil erin. Verzin de plicht, of laat de echte heel.

Het dier dat daar niet kan leven. Een melkdier zonder iets om te grazen, of een zeevis in een droog land zonder rivier en zonder zoutweg. Het leefgebied komt vóór het recept.

Zout dat nooit schaars wordt. Als zout gratis en eindeloos is, doen de gedroogde vangst en de prijs van het vat niets. Geef zout een bron, een prijs, of een maand waarin het op is.

Houd de maaltijd naast de plekken die haar opdienen#

Als dezelfde vis, dezelfde haven en dezelfde regel in meer dan één scène terugkomen, houd ze waar een vermelding ze kan vinden. Yazar.io houdt locaties, voorwerpen, wereldkennis en geloofsovertuigingen in één boek (functies). Marr kan een locatie zijn, de gezouten vis een voorwerp, en de regel over de eerste mand een geloofsovertuiging. Typ de naam van de vis in de tekst van de stad en hij koppelt zichzelf. Je kunt ook @ typen en het record kiezen. Elke pagina heeft een paneel van backlinks met de pagina’s die haar noemen (functies).

Het gratis plan bevat 15 bewerkbare records voor elk entiteitstype in een boek. Voorwerpen is een van die types, dus een basisvoedsel, een bewaard eten en de havenpot passen. Een lijst van elk gerecht op de markt is een grotere set voorwerprecords dan deze. Woordenlijst, Tijdlijn, Notities en Citaten zijn op dat plan onbeperkt voor gewoon individueel schrijven, dus een maaltijd die je nog niet hebt vastgelegd kan een notitie blijven. Op de prijspagina staat elke hogere limiet. Het manuscript blijft in Word of Google Docs. Yazar.io houdt de records en schrijft de scène niet (functies).