Jak stworzyć wiarygodne jedzenie w świecie fantasy

Kto szuka wiarygodnej kuchni fantasy, zwykle chce posiłku, który mógłby wyjść z tej ziemi. Uczta, której klimat nie wyhoduje, ryba słodka po miesiącu gór i ten sam bochenek na każdym stole to trzy różne błędy. Każdy łatwiej ominąć, jeśli zdecydujesz, co rośnie, co się trzyma i kto może to jeść, zanim nadasz potrawom nazwy.

Ten poradnik bierze Ziemię za miarę klimatu i psucia się, i mówi o tym, gdy fakt pochodzi ze źródła. Twój świat może złamać regułę. Złamanie ma być wyborem, który potrafisz wskazać, jak czar. Marr, Ors, przełęcz Kelm i ludzie w przykładzie są wymyśleni. Stoją na wybrzeżu Leth, więc mokra strona, sucha strona i zamknięta przełęcz są już rokiem, z którego możesz korzystać. Jeśli ten rok nie jest jeszcze ustalony, ustala go strona jak zaprojektować wiarygodny klimat.

Zacznij od tego, co ziemia może wyhodować#

Rośliny, które rosną łatwo, idą za ciepłem i wodą. Klasyfikację Köppena zbudowano tak, by granice klimatu pokrywały się ze strefami roślinności, biomami. W klimatach suchych o roślinności decyduje suchość, nie chłód. Suchość to nie sam deszcz. To deszcz zestawiony z ciepłem, bo parowanie z gleby rośnie wraz z temperaturą. Britannica zapisuje też krytykę, która liczy się dla kuchni: susza albo niezwykłe zimno mogą ważyć tyle co rok przeciętny.

Na mokrym zachodnim stoku prawdopodobne są pastwisko i rybołówstwo portowe. Po suchej stronie tych samych gór zboże należy do ziemi, do której dochodzi rzeka, a stada do trawy, która nie może oddać wody na pole. Nazwij jeden pokarm podstawowy i jeden pokarm, którego ta ziemia nie daje. Brak jest równie użyteczny jak podstawa. To coś, czego ludzie pragną, co wożą albo bez czego zostają.

Jeśli podstawą jest zwierzę, daj mu miejsce, gdzie może się pożywić. Stworzenia fantasy w ekosystemie zaczynają od siedliska i łańcucha pokarmowego. Stado bez niczego do skubania nie nakarmi miasta. Nie nakarmi go też danie z ryby w ziemi bez rzeki, bez brzegu i bez handlu solą.

Zdecyduj, co się psuje i co się trzyma#

Jedzenie z roślin lub zwierząt zaczyna się psuć wkrótce po zbiorze albo uboju. Britannica określa konserwację jako metody, które trzymają jedzenie z dala od tego psucia, i mówi, że te praktyki sięgają prehistorii. Wśród najstarszych są suszenie, zimno i fermentacja. Późniejsze metody obejmują puszkowanie, pasteryzację i przemysłowe mrożenie. Psucie może iść od drobnoustrojów, od własnych enzymów jedzenia albo od zmian takich jak jełczejący tłuszcz.

Suszenie zabiera wodę. Dodanie soli albo cukru to inny sposób, by obniżyć wodę, którą bakterie mogą zużyć. Britannica zauważa, że większość bakterii nie rośnie, gdy ta dostępna woda, zwana aktywnością wody, spada poniżej 0,91. Niektóre bakterie, które znoszą sól, mogą rosnąć jeszcze poniżej 0,75. Sól jest mocną metodą. Nie jest pieczęcią na każdy drobnoustrój.

Wędzenie to osobna, stara metoda. Britannica opisuje je jako wystawianie na dym mięsa i ryby już przygotowanych do przechowywania, zarówno by je zachować, jak i by zmienić smak. Działanie suszące dymu skłania się ku temu, by mięso przetrwało, a niektóre substancje w dymie drzewnym też konserwują. Fermentacja stoi, razem z suszeniem i zimnem, wśród najstarszych metod. Scena nie potrzebuje chemii. Potrzebuje garnka, który przetrwa świeże jedzenie, i osoby, która go dogląda.

Zimno też jest stare. Śnieżna komora, lodownia albo głęboka piwnica działają tylko wtedy, gdy klimat albo handel mogą dostarczyć zimna. Port, który ma nigdy nie zamarzać, nie dostaje piwnicy lodu z przyzwyczajenia.

Jeśli świat nie ma rzemiosła zamykania jedzenia w naczyniu i grzania go, aż drobnoustroje zginą, nie stawiaj tej półki w każdej chacie. Britannica zalicza puszkowanie do metod nowoczesnych. Jedno miasto, które ma to rzemiosło, jest wyborem. Wieś, która nie mogłaby się go nauczyć, jest błędem.

Napisz dwa wiersze, zanim wymyślisz ucztę:

• Zjedzone w kilka dni: ryba rankiem, gdy ją wyładowują, zielenina, mleko.
• Trzymane na zamknięte miesiące: ryba w soli, suszone zboże, wędzone mięso najpierw przygotowane do przechowywania, sfermentowany garnek.

Zdecyduj, co może podróżować#

Jedzenie, które psuje się w kilka dni, jedzie tylko tak daleko, jak zdąży, zanim się zepsuje. To, co suszono, solono, wędzono, fermentowano albo trzymano w zimnie, może jechać dalej i może przeczekać zamkniętą przełęcz.

Jak obliczyć czas podróży zamienia drogę w dni pieszo, wozem, rzeką i morzem. Użyj tego do jednego pytania. Czy świeża ryba dotrze do miasta w głębi lądu, zanim się zepsuje, i czy solona ryba dotrze, zanim przełęcz się zamknie?

Cena beczki to gospodarka, nie ozdoba. Gospodarka fikcyjnego świata idzie za rzeczą, której brakuje. Tutaj tą rzeczą mogą być sól, beczki, praca osoby, która soli, albo miejsce na ostatnim wozie. Jeśli ludzie mogą jeść suszone zboże, gdy ryby zabraknie, niedostatek jest łagodniejszy. Jeśli nie mogą, każde opóźnienie dochodzi do każdej kuchni.

Miasto, które je zboże, którego samo nie uprawia, trzeba karmić spoza murów. Projektowanie miasta fantasy zaczyna się od wody i od tego dowozu i pyta, co tydzień bez dostawy robi z dwiema różnymi kuchniami.

Zdecyduj, kto może to jeść#

Kuchnia to także kto gotuje, komu podają najpierw i komu odmawiają.

Stan widać jako różnicę między stołami. Kuchnia portowa je rybę w dniu wyładunku, jeśli ktoś za nią płaci. Dom soli je rybę uszkodzoną. W zamkniętych miesiącach miasto w głębi lądu je soloną rybę i złożone zboże. Dom z własnym spichlerzem ma jeszcze zboże, gdy wóz się spóźnia. Jeśli na każdym stole jest ten sam świeży chleb, prywatnego spichlerza nigdy nie otwarto.

Na tym samym talerzu może leżeć reguła. Post, udział, który musi iść do wspólnego kotła, albo zwierzę, którego wiara nie je, to koszt, który ktoś niesie. Jak stworzyć fikcyjną religię buduje taki obowiązek i spór o niego. Nie zdejmuj świętego posiłku żywej tradycji, żeby użyć go jako ozdoby. Wymyśl regułę albo zbadaj prawdziwą w jej własnych relacjach i zachowaj spory w środku. Reguła portu dalej w tym poradniku jest wymyślona.

Posiłek wciąż należy do społeczeństwa, a społeczeństwo jest szersze niż jadłospis. Jak stworzyć fikcyjną kulturę zaczyna od wspólnego problemu i od ludzi, którzy odpowiadają na niego inaczej. Jedzenie jest jedną praktyką wewnątrz tego problemu. Nie jest całą kulturą.

Połóż posiłek w scenie#

Czytelnik poznaje kuchnię po tym, co jest na stole, i po tym, czego ktoś chce, a czego tam nie ma. Jak przekazać lore bez infodumpu daje każdemu faktowi robotę w scenie. Tutaj tą robotą jest spór o jeden kosz, nie oprowadzanie po targu.

Lista na dziś wieczór#

1. Nazwij ciepło, wodę i porę roku. Sięgnij po poradnik o klimacie, jeśli ten rok nie jest ustalony.
2. Nazwij pokarm podstawowy i jedzenie, którego ta ziemia nie daje.
3. Nazwij to, co psuje się w kilka dni, i to, co suszenie, sól, dym, fermentacja albo zimno potrafią przechować.
4. Nazwij podróż, którą przechowane jedzenie jeszcze może odbyć, gdy droga ma się zamknąć.
5. Nazwij, kto je konserwuje i czym tej osobie płacą.
6. Nazwij jedną regułę, kto może jeść, i osobę, którą ten koszt mierzi.
7. Napisz jeden posiłek: trzy rzeczy na stole, jednej brakuje, dwie osoby chcą różnych udziałów.
8. Zatrzymaj się, gdy scena może użyć tego, co masz.

Przeprowadź jeden połów przez Marr#

Leth leży blisko 50 stopni szerokości północnej, na mokrym zachodnim brzegu, a przełęcz Kelm stoi między portem Marr a suchszym miastem Ors. Rybę wyładowują w Marr. Zboże rośnie tam, gdzie rzeka dochodzi do Ors. W miesiącach śniegu przełęcz jest zamknięta. Świeża ryba jej nie przejdzie. Solona może, jeśli wóz wyjedzie, póki droga jest jeszcze otwarta.

Sera soli rybę w domu nad portem. Sól jest metodą, która obniża wodę, jaką bakterie mogą zużyć, i dlatego ten połów może czekać. Gdy soli brakuje, suszy mniejszy połów. Suszona ryba się trzyma. To nie to samo jedzenie i kupujący o tym wiedzą.

Wymyślona reguła jest mała. Pierwszy kosz połowu o świcie idzie do kotła portowego. Nie sprzedaje się go. Kto tego dnia je przy kotle, może dostać miskę. Kocioł trzyma Mael. Tav kupuje dla domu w Ors. Chce ten pierwszy kosz w beczce, bo przełęcz zamyka się za dziesięć dni, a jego kuchnia nie zobaczy świeżej ryby, aż śnieg zejdzie.

Scena nie potrzebuje przemowy. Tav naciska filet w otwartej beczce i pyta, czy to z tego tygodnia, czy z zeszłego roku. Sera mówi, że z tego tygodnia, i kiwa na kocioł, gdzie pierwszy kosz jest już w wywarze. Tav chce ten kosz w następnej beczce. Mael już nalewa. Serze płacą za beczkę, nie za kosz. Widzi, który wybór zostawi ją bez soli i bez zapłaty.

W miesiącach śniegu kocioł wciąż gotuje, ale połów jest mniejszy, a świeża ryba zniknęła z Ors. Ludzie, którzy pracują dla Tava, jedzą zeszłoroczną soloną rybę. Na jego własnym stole zboże jest, aż ten spichlerz otworzą dla nich. Jeśli napiszesz obie kuchnie z tym samym świeżym chlebem, scena omija zamkniętą przełęcz.

Sprawdź scenę, zanim dodasz drugi brzeg:

• Czy czytelnik widzi, że Marr ma rybę, a Ors zboże, bez listy upraw?
• Czy świeża ryba się psuje, a solona jest jedzeniem, które może czekać?
• Czy dwie osoby chcą różnych udziałów z tego samego kosza?
• Jeśli opowieść wchodzi w miesiące śniegu, czy świeża ryba zniknęła z dalekiego miasta?

Jeśli ostatnia odpowiedź brzmi nie, pora roku jest ozdobą. Zamknij przełęcz albo napisz powód, dla którego ryba wciąż jest świeża.

Błędy, przez które kuchnia wygląda na doklejoną#

Uprawa bez klimatu. Miękki owoc na brzegu, na którym już leży twardy mróz, bez szklarni, bez handlu i bez czaru. Przenieś owoc albo nazwij źródło, które go przywozi.

Ryba, która nigdy się nie psuje. Wóz świeżej ryby jedzie miesiąc przez góry, a ryba przybywa słodka. Posól ją, ususz albo skróć drogę do dni, które wytrzyma.

Ten sam bochenek na każdym stole. W zamkniętych miesiącach bogaci i biedni jedzą ten sam świeży chleb. Jednej kuchni daj prywatny spichlerz, drugiej to, co przechowano.

Wykład. Sera tłumaczy kupującemu historię soli, a jemu trzeba tylko wiedzieć, czy filet jest z tego tygodnia. Aktywności wody by nie tłumaczyła. Niech kosz niesie regułę.

Święty posiłek jako strój. Prawdziwy post, prawdziwe zakazane zwierzę albo prawdziwa uczta, skopiowane dla wyglądu i opróżnione ze sporu w środku. Wymyśl obowiązek albo zostaw prawdziwy w całości.

Zwierzę, które nie może tam żyć. Zwierzę mleczne bez niczego do skubania albo ryba morska w suchej ziemi bez rzeki i bez drogi soli. Siedlisko jest przed przepisem.

Sól, której nigdy nie brakuje. Jeśli sól jest darmowa i bez końca, suszony połów i cena beczki nic nie robią. Daj soli źródło, cenę albo miesiąc, w którym jej nie ma.

Trzymaj posiłek obok miejsc, które go podają#

Gdy ta sama ryba, ten sam port i ta sama reguła wracają w więcej niż jednej scenie, trzymaj je tam, gdzie wzmianka może je znaleźć. Yazar.io trzyma miejsca, przedmioty, wiedzę o świecie i wierzenia w jednej księdze (funkcje). Marr może być miejscem, solona ryba przedmiotem, a reguła o pierwszym koszu wierzeniem. Wpisz nazwę ryby w tekście miasta, a połączy się sama. Możesz też wpisać @ i wybrać zapis. Każda strona ma panel linków zwrotnych ze stronami, które ją wspominają (funkcje).

Darmowy plan obejmuje 15 edytowalnych zapisów każdego typu encji w księdze. Przedmioty są jednym z tych typów, więc pokarm podstawowy, przetwór i kocioł portowy się mieszczą. Lista każdej potrawy na targu to większy zestaw zapisów przedmiotów niż te. Słownik pojęć, oś czasu, notatki i cytaty są na tym planie nieograniczone przy zwykłym indywidualnym pisaniu, więc posiłek, którego jeszcze nie ma, może zostać notatką. Każdy wyższy limit jest na stronie cen. Rękopis zostaje w Wordzie albo w Google Docs. Yazar.io trzyma zapisy i nie pisze sceny (funkcje).