Jak stworzyć istoty fantasy pasujące do ekosystemu

Kto szuka, jak stworzyć istotę fantasy, albo pomysłów na potwory, zwykle chce wyrazistego zwierzęcia. Lista mocy tego nie da. „Olbrzymi, pradawny, zieje ogniem, nienawidzi wsi” to kostium. Wieś nadal musi jeść, a istota nadal musi gdzieś żyć, kiedy nie atakuje.

Ten poradnik jest o zwierzętach, bestiach i potworach: gdzie mogą żyć, co jedzą i co ludzie z nimi robią. Rozumny lud, ze sporami i własną historią, to inna praca. Jak stworzyć rasę fantasy, która brzmi jak lud zaczyna się od ciała należącego do osób. Zacznij tutaj, kiedy istota nie jest osobą.

Przykład to marrek, wymyślony roślinożerca z Harrow Fen, pływowego trzcinowiska. Je słoną trzcinę i musi pić przy stawach u źródła na wyższym gruncie. Lirn, drapieżnik, zabiera cielęta na ścieżce między jednym a drugim. Ren pasie, Senna tnie trzcinę na dachy, Osk poluje. Mokradło, zwierzęta i imiona są wymyślone na to ćwiczenie.

Zacznij od miejsca, w którym może żyć#

Pomiń katalog pazurów. Nazwij grunt, który udźwignie istotę, i jedną rzecz, której ten grunt nie daje.

Harrow Fen daje marrekowi pokarm i odmawia słodkiej wody. Słona trzcina rośnie tam, dokąd sięga przypływ. Stawy u źródła, zbiorniki na suchej wysokości, są jedynym piciem. Marrek, który zostaje w trzcinie, cierpi pragnienie. Marrek, który zostaje przy stawach, głoduje. Droga między nimi jest życiem.

Zadaj cztery pytania i zatrzymaj się:

• Gdzie się pasie i czy ten pokarm jest tylko w sezonie?
• Gdzie pije, śpi albo się mnoży, jeśli to inne miejsce?
• Co się dzieje, kiedy nie może przejść między tymi miejscami?
• Co w tym zwierzęciu zmienia się od jednej bestii do drugiej?

Większość marreków potrzebuje stawów co kilka dni. Nieliczne wytrzymują dłużej. Ten rozrzut jest tak zwyczajny jak wzrost. Nadzieja Ren, że zamknie parę przy wsi, zależy od tego, czy jej dwie sztuki są wyjątkiem. Stada nie zaplanujesz tak, jakby każde zwierzę było średnią.

Jeśli opowieść wędruje ze stadem, naszkicuj ścieżkę tak, jak szkicujesz trudną podróż. Jak narysować mapę fikcyjnego regionu zaczyna się od trasy i przeszkody. Tutaj przeszkodą jest zalana ścieżka albo płot między pokarmem a wodą.

Daj jej jedną adaptację, której żąda miejsce#

Adaptacja jest sposobem życia z tym brakiem, nie mocą. Marrek trawi słoną trzcinę. Słona woda nie gasi pragnienia. Cała reszta mieści się w zwykłym zakresie: waga, tempo, temperament, jak długo cielę może czekać.

Trzy fakty wystarczą. Druga głowa, jadowite ugryzienie i widzenie w nocy nie zmienią sceny, którą masz napisać. Dodaj cechę tylko wtedy, gdy scena bez niej się sypie.

Wstaw trzy ogniwa w łańcuch pokarmowy#

Istota, która nic nie je i której nic nie zjada, nie ma czym odpowiedzieć, kiedy opowieść ją usuwa. Zapisz trzy ogniwa, którymi możesz pójść, gdy jedno z nich pęka. Marrek stoi w środku celowo.

• Słona trzcina karmi marreka i kryje też dachy. Duże stado i ciężka zima nie mogą być tanie jednocześnie.
• Marrek karmi ludzi i karmi lirna, który zabiera cielęta na ścieżce do wody.
• Lirn nie pozwala stadu zostawać na trzcinie nasiennej. Zabij każdego lirna, a poszycie dachu zawiedzie dwa lata później, czego nikt z wyprawy łowieckiej już nie zobaczy.

Ludzie są w łańcuchu. Nie stoją na zewnątrz i nie nadają zwierzęciu roli.

Kto może ciąć trzcinę, kto może zabić marreka i komu płacą za przerzedzenie lirnów, to ceny i zezwolenia. Gospodarka fikcyjnego świata prowadzi jedną rzadką rzecz przez ludzi, którzy mogą powiedzieć nie. Tutaj rzadkie są słodka woda, trzcina nasienna i cielę.

Zdecyduj, jak ludzie z niego korzystają, jak się go boją i jak go trzymają#

Korzystanie, strach i trzymanie to trzy relacje, nie trzy przymiotniki. Zapisz jedną praktykę, jeden koszt i jedną osobę, która chce wyjątku.

Praktyka: gospodarstwo może zamknąć dwa marreki na suche tygodnie, jeśli nosi im wodę ze stawów. Koszt: każdy bukłak wylany w zagrodzie to łyk, którego nie dostaje dzikie stado, a zamknięte zwierzęta nadal potrzebują trzciny, z której jest dach Senny. Bukłak jest tu workiem wody, niesionym od stawów do płotu. Wyjątek: pasterz, którego zwierzęta dłużej wytrzymują między piciem, może opuścić dzień noszenia. Wyjątek da się źle odgadnąć.

Trzy osoby, trzy chęci:

Żadne z nich nie myli się co do części, którą widzi. Ren może dbać o zwierzęta i nadal zabierać wodę, której stado potrzebuje.

Strach należy do tego samego obrazu. Wieś nazywa lirna potworem. Słowo znaczy, że zabiera cielęta i że ludzie tego nie wybaczają. Nie znaczy, że lirn może pominąć głód. Jeśli twojego potwora się boją, zapisz stratę, którą ludzie nazywają, i posiłek, który istota nadal musi znaleźć.

Trzymanie zwierzęcia jest umową z siedliskiem, nie przyjaźnią. Zamknięte marreki nadal piją i nadal jedzą trzcinę. Ktoś musi nieść wodę. Jeśli ci, którzy je trzymają, nie są ludźmi, to, czego ich ciało potrzebuje każdego dnia, należy do ludu, nie do bydła. Tą stroną jest jak stworzyć rasę fantasy. Marrek nie zyskuje kultury przez to, że ludzie się o niego spierają.

Pokaż istotę w scenie#

Ścieżkę zalewa. Stado jest w trzcinie, dzień po zwykłym piciu. Ren chce pędzić swoje dwa marreki do wsi i poić je z bukłaków. Senna mówi, że te dwa dostaną trzcinę nasienną, którą już policzyła. Osk mówi, że lirn idzie za cielętami, więc zagrody ściągną go ze ścieżki w zaułki.

Zanim dodasz drugiego potwora, sprawdź brudnopis:

• Czy czytelnik zobaczy pragnienie bez mowy o nerkach?
• Czy co najmniej dwie osoby chcą różnych wyników od tego samego zwierzęcia?
• Czy kłopot dotyczy wody, trzciny i cielęcia, a nie złej natury?
• Czy ktoś zyskuje na zwyczaju w sposób, którego nie powie głośno?

Jeśli odpowiedzi brzmią „nie”, scena potrzebuje ostrzejszego ograniczenia, nie dłuższego wpisu w bestiariuszu.

Jak przekazać lore bez infodumpu jest szerszą metodą: daj faktowi pracę w scenie i niech spór poniesie to, co poniosłaby lekcja. Ren nie wyjaśnia ekologii Harrow Fen. Spiera się o dwa zwierzęta i bukłak wody. Czytelnik może złożyć łańcuch stąd.

Kiedy istota zrywa łańcuch#

Niektóre opowieści potrzebują istoty, która nie pasuje. Lirn, który nigdy nie je, marrek, który przechodzi pustynię, bestia, która pojawia się tam, gdzie nie żyje nic, na co mogłaby polować. Potraktuj to zerwanie jak czar.

Nazwij granicę, koszt i kto płaci. Może lirn schodzi ze ścieżki tylko w noc, kiedy stawy zamarzają, i każdej takiej nocy pas trzciny obumiera. Może amulet pozwala marrekowi pić solankę, a amulet osusza staw u źródła, z którego czerpała zagroda. Jak stworzyć system magii trzyma osobno granice, koszty i skutki. Potwór, który jest silny tylko dlatego, że fabuła utknęła, nie wytrzyma następnego rozdziału, kiedy fabuła będzie potrzebowała jego słabości.

Nie ubieraj świętego zwierzęcia żywego ludu w swojego potwora. Jeśli czytelnik potrafi nazwać żywą wiarę albo żywy lud pasterski po obrzędach, tabu albo domniemanym charakterze bestii, strona skopiowała znak. Pożycz pytanie: kto niesie wodę, kto może zabić, kto głoduje, kiedy stado jest zamknięte. Kostium zostaw.

Dopasuj głębokość do czasu na stronie#

Buduj w proporcji do tego, jak długo istota zostaje na stronie.

Istota, która przechodzi jeden rozdział, potrzebuje ograniczenia, z którego scena może skorzystać. Nie potrzebuje rodzaju zoologicznego.

W cyklu zapisz ograniczenie, które już stoi na stronie, żeby późniejsza książka nie poprowadziła stada w góry, gdzie nie ma czego pić. Biblia serii książek jest tym rejestrem zobowiązań, a nie stertą nieużytych pomysłów.

Częste błędy#

Kapelusz. Jeśli potrafisz dokończyć „marrek jest…” jednym przymiotnikiem, masz kapelusz. Zamień przymiotnik na nacisk i na dwie osoby, które odpowiadają inaczej.

Posiłek, który nie przychodzi. Drapieżnik bez ofiary albo stado bez paszy może pojawić się raz jako dziw. W drugiej scenie świat jest im winien źródło pokarmu albo koszt życia bez niego.

Wykład. Osk tłumaczy łańcuch pokarmowy obcemu. Może powiedzieć, że lirn idzie za cielętami, bo obcy właśnie ma kilka zamknąć. Trzciny by nie tłumaczył. Niech spór o trzcinę nasienną to poniesie.

Lud w skórze bestii. Marrek nie ma religii, warstwy ani jednej opinii. Ludzie mają. Jeśli istota mówi, targuje się i nie zgadza się we własnym gatunku, przenieś ją do poradnika o ludach.

Trzymaj istotę obok mokradła#

Strona zeszytu wystarczy na jedno zwierzę: trzcina, stawy, ścieżka, Ren, Senna, Osk i reguła bukłaka. Kiedy kilka istot ma zostać związanych z miejscami, ludźmi i dobrami, które je wspominają, powiązany wpis oszczędza szukania.

Yazar.io jest narzędziem, które pasuje do tej pracy. Trzyma dział Stworzenia obok Miejsc, Postaci, Przedmiotów i Ras (funkcje). Umieść siedlisko marreka i regułę zagrody w jednym wpisie istoty. Szablony pól pozwalają dodać pytania, których naprawdę używasz, na przykład co je i kto może na nie polować, a późniejsza zmiana szablonu zostawia istniejące wpisy takimi, jakie były (szablony pól). Wpisz Harrow Fen albo @, a nazwa połączy się sama. Panel linków zwrotnych wymieni wtedy każdą stronę, która wspomina marreka (funkcje).

Relacje mogą połączyć ten wpis z miejscem, postacią, przedmiotem i rasą, a drugi wpis też pokaże więź (aktualizacje). Darmowy plan obejmuje 15 edytowalnych wpisów każdego typu encji w książce, Stworzenia wśród nich, więc mieszczą się marrek, lirn i inne zwierzęta, które scena naprawdę spotyka. Słownik pojęć, Oś czasu, Notatki i Cytaty są bez limitu, więc istota, której jeszcze nie użyto, może czekać jako notatka. Yazar Pro podaje te wpisy encji jako nieograniczone przy zwykłym indywidualnym pisaniu (plany). Opisy, notatki i wartości pól własnych we wpisach są przechowywane zaszyfrowane algorytmem AES-256-GCM. To szyfrowanie przechowywania, nie szyfrowanie end-to-end: serwer je odszyfrowuje, kiedy się logujesz (prywatność). Yazar.io nie wymyśla zwierzęcia i nie pisze sceny (funkcje).