W skrócie

Zacznij od włókna, które ziemia naprawdę może dać: wełna z runa, len z lnu, jedwab tylko wtedy, gdy ktoś odwija go z kokonu jedwabnika albo go przywozi. Niech pogoda wybierze warstwę wierzchnią, niech jedna praca zetrze jedno miejsce, i daj barwnikowi źródło, które może się skończyć. Do lat 50. XIX wieku niemal wszystkie barwniki były naturalne, a szerokie użycie znalazło tylko około tuzina. Włóż znoszony płaszcz do sceny i niech dwie osoby chcą tej samej długości barwionego sukna. Wybrzeże Leth w przykładzie jest wymyślone. Fakty o włóknie i barwniku pochodzą z archiwalnych haseł Britannica, nie z tkaniny, którą da się kupić.

Kto chce wiarygodnych ubrań, zwykle chce płaszcza, który mógłby wyjść z tej ziemi. Jedwabna suknia na mokrym nabrzeżu, gdy nikt nie wiezie jedwabiu, ta sama nowa peleryna na osobie, która soli, i na osobie, która kupuje, oraz czerwień, która nigdy się nie kończy, to trzy różne błędy. Każdy łatwiej ominąć, jeśli ustalisz włókno, pogodę, pracę i to, kto może nosić kolor, zanim nazwiesz modę.

Ten poradnik bierze Ziemię za punkt odniesienia dla włókien i barwników i mówi o tym, gdy fakt pochodzi ze źródła. Strony Britannica czytano w kopiach archiwalnych, bo strony na żywo nie otworzyły się przy automatycznym sprawdzeniu 2 listopada 2026. Twój świat może złamać regułę. Złamanie ma być wyborem, który potrafisz wskazać, tak jak czar. Nessa, Sera, Tav, Marr, Ors i przełęcz Kelm są wymyślone. Leżą na wybrzeżu Leth, więc mokre zbocze, suche zbocze i zamknięta przełęcz to już rok, którego możesz użyć. Jeśli tego roku jeszcze nie ma w tekście, robi to strona jak zaprojektować wiarygodny klimat. Na tym wybrzeżu zboże i wełna jadą na zachód, dopóki przełęcz jest otwarta. Ta strona jest o płaszczu, którym ta wełna się staje.

Zacznij od włókna, które ziemia może dać#

Wełna to runo owcy i innych owłosionych ssaków, takich jak kozy i wielbłądy. Bierze się ją głównie przez strzyżenie żywego zwierzęcia. Karbik włókna i jego sprężystość pozwalają tkaninie zatrzymać powietrze, a to powietrze trzyma ciepło. Wełna może utrzymać od 16 do 18 procent własnej wagi w wilgoci. Gdy bierze wilgoć z powietrza, robi się cieplejsza dla osoby, która ją nosi. Wolno sprawia wrażenie mokrej i nie chłodzi noszącej osoby przez zbyt szybkie schnięcie. Źródłem tych cech jest Britannica, zarchiwizowana 21 września 2026. Dlatego wełniany płaszcz należy do deszczowego portu. Włókno, które nie umie tej roboty, jej nie robi, chyba że nadasz czarowi imię.

Mokra wełna robi jeszcze drugą rzecz, którą możesz wydać w scenie. Gdy mokre włókna się obrabia, zbiegają się w zbitą masę. Britannica nazywa to spilśnianiem. Osoba, która ugniata mokrą tkaninę nad portem, folusznik, robi tę robotę celowo. Płaszcz, który schodzi ze stopnia, jest grubszy niż przędza, która weszła. To także płaszcz, który spotka deszcz.

Len to przędza i tkanina z lnu. Włókno wychodzi z łodyg przez moczenie, czyli fermentację, potem przez suszenie, międlenie i trzepanie. Len jest mocniejszy od bawełny i szybciej schnie. Gniecie się, bo włókno mało ustępuje. Bierze wilgoć i szybko ją oddaje, i przewodzi ciepło, więc lniane ubranie wydaje się chłodne. Te punkty są w Britannica, zarchiwizowana 10 sierpnia 2026. Gorący dzień może użyć lnianej koszuli. Miesiąc śniegu na mokrym nabrzeżu chce wełny na wierzchu. Koszula może zostać lniana. Płaszcz nie powinien, chyba że napiszesz, dlaczego nosząca osoba wybrała zimno.

Jedwab w użyciu handlowym to niemal w całości włókno z kokonów udomowionych jedwabników, gąsienic ciem z rodzaju Bombyx. Rzemiosło zaczęło się w Chinach, a szlak karawan później zwany Jedwabnym Szlakiem wiózł tkaninę na zachód, do Syrii i dalej do Rzymu. Źródłem jest Britannica, zarchiwizowana 9 października 2026. Jeśli na tym wybrzeżu nikt nie hoduje ćmy, odcinek jedwabiu jest towarem. Przyjeżdża krótki albo nie przyjeżdża. To nie runo, które strzyżesz na podwórzu.

Napisz dwa zdania, zanim wymyślisz garderobę:

  • Hodowane albo uprawiane tutaj: wełna ze stad na wschód od Ors.
  • Przywóz albo brak: jedwab i każde włókno, którego to wybrzeże nie daje.

Jeśli wełna pochodzi ze stada, stado potrzebuje trawy. Stworzenia, które pasują do ekosystemu zaczynają od siedliska. Runo, któremu zwierzę nie ma czego jeść, nie ubierze portu. To samo wybrzeże już rozstrzyga, co ludzie jedzą. Wiarygodne jedzenie idzie za rybą, zbożem i zamkniętą przełęczą. Płaszcz jest drugą rzeczą, która musi przejść przed śniegiem.

Niech pogoda wybierze ciężar#

Klimat nie wręcza ludowi stylu. Wręcza rok tego, co ma zrobić warstwa wierzchnia.

Po mokrej stronie, w Marr, płaszcz jest z wełny, bo włókno trzyma powietrze i bierze wilgoć, nie chłodząc od razu osoby, która je nosi. W dniu, który ustawisz jako gorący, szybkie schnięcie lnu jest powodem, dla którego koszula jest lniana. Jeśli osoba soląca i kupujący z głębi lądu noszą ten sam ciężar w miesiącu śniegu i w żniwa, roku nie ma w ubraniach.

Jak obliczyć czas podróży zamienia przełęcz na dni. Użyj tego do jednego pytania. Czy wełna jeszcze przejdzie, dopóki droga jest otwarta, i czy płaszcz po drugiej stronie wciąż pasuje do miesiąca, w którym przyjeżdża? Płaszcz skrojony na deszcz portu jest złym płaszczem do suchej izby w Ors, chyba że ktoś tam właśnie ma wrócić w ten deszcz.

Niech praca zetrze jedno miejsce#

Ubranie pokazuje robotę. Sera soli rybę. Łokieć jej płaszcza styka się z krawędzią beczki, potem błyszczy, potem pęka. Mankiet bierze sól. Płaszcz bez cienkiego miejsca to płaszcz, w którym nikt nie pracował.

Poradnik o mieście daje każdej dzielnicy robotę, którą da się przejść. Jak zaprojektować miasto fantasy zaczyna od wody, jedzenia i pracy. Tu praca wystarcza, jeśli jeden ruch, podniesienie beczki albo ugniatanie mokrej wełny, znaczy jedno miejsce na suknie. Nie potrzebujesz drugiego miasta, żeby to pokazać.

Zdecyduj, kto może nosić kolor#

Do lat 50. XIX wieku niemal wszystkie barwniki pochodziły ze źródeł naturalnych, głównie z roślin, kilka z owadów, a szerokie użycie znalazło tylko około tuzina barwników naturalnych. Alizaryna, czerwień, pochodzi z korzenia marzany. Indygo, błękit, pochodzi w Europie z urzetu, a w Azji z indygowca. Wełna chętnie bierze barwnik: Britannica daje jej dobrą do bardzo dobrej przyczepność do barwników. Barwniki naturalne nie idą wprost na bawełnę tak, jak idą na wełnę i jedwab. Bawełnę nadal da się farbować, w kadzi albo przez wstępną obróbkę solami metali, zwanymi zaprawami. Źródłami są Britannica, zarchiwizowana 17 października 2026, i strona o wełnie zarchiwizowana we wrześniu 2026. Czerwony wełniany płaszcz i czerwona bawełniana koszula to nie robota tego samego dnia.

Niedostatek jest częścią, której scena może użyć. Próba z 1909 roku z purpurą z mięczaka, zwaną purpurą tyryjską, dała 1,4 grama z 12 000 ślimaków. Tego ślimaka nie potrzebujesz. Potrzebujesz jednego koloru, który może się skończyć. Czerwień marzany z grządki za Ors wystarcza. Osoba, która pilnuje kadzi, osoba, która nosi płaszcz na deszczu, i osoba, która płaci, to nie ta sama osoba.

Reguła w przykładzie jest wymyślona. Nie bierz świętego koloru żywej tradycji ani prawdziwego ubrania, które wiara ogranicza, żeby użyć go jako ozdoby. Wymyśl granicę albo przestudiuj prawdziwą w jej własnych relacjach i zostaw spór w środku. Jak stworzyć fikcyjną kulturę zaczyna od wspólnego problemu i od ludzi, którzy odpowiadają na niego inaczej. Strój jest jedną praktyką wewnątrz tego problemu. Gospodarka fikcyjnego świata idzie za tym, czego brakuje. Tu może to być korzeń, praca osoby farbującej albo miejsce na ostatnim wozie.

Włóż płaszcz do sceny#

Czytelnik uczy się ubrania z tego, co jest znoszone, i z tego, czego ktoś chce, a czego na płaszczu nie ma. Jak przekazać lore bez infodumpu daje każdemu faktowi robotę w scenie. Robotą tutaj jest spór o jedną długość czerwieni, nie oprowadzanie po skrzyni.

Lista na dziś wieczór#

  1. Nazwij włókno, które ta ziemia może hodować albo uprawiać, i jedno, którego nie może.
  2. Nazwij pogodę, dla której jest warstwa wierzchnia.
  3. Nazwij pracę, która ściera jedno miejsce.
  4. Nazwij barwnik, skąd pochodzi i w którym miesiącu się kończy.
  5. Nazwij, kto może nosić kolor, i jedną osobę, która i tak go chce.
  6. Napisz jedną scenę: jeden płaszcz, jedno znoszone miejsce i dwie osoby, które chcą tej samej długości sukna.
  7. Zatrzymaj się, gdy scena może użyć tego, co masz.

Przeprowadź jeden płaszcz przez Marr#

Leth leży blisko 50 stopni szerokości północnej, na mokrym zachodnim wybrzeżu, z przełęczą Kelm między portem Marr a suchszym miastem Ors. Stada na wschód od Ors dają wełnę. Dopóki przełęcz jest otwarta, wełna jedzie na zachód. W miesiącach śniegu przełęcz jest zamknięta i nowe runo nie przyjeżdża.

Nessa foluje wełnę nad portem. Folowanie znaczy tu obrabianie mokrej tkaniny, aż włókna się spilśnią, a to jest spilśnianie, które opisuje Britannica. Gdy korzenia brakuje, nadal może sfolować płaszcz. Czerwieni na niego nie położy.

Wymyślona reguła jest mała. Pierwsza długość czerwieni marzany z kadzi idzie na roboczy płaszcz w Marr. Nie sprzedaje się jej dalej. Sera soli rybę w płaszczu, którego łokieć już pękł i którego mankiet jest pokryty solą. Chce tej czerwieni na płaszczu, który już nosi, bo to ona dostaje deszcz. Tav kupuje dla domu w Ors. Chce tej samej długości na wozie, bo przełęcz się zamyka, a jego dom nie zobaczy nowego barwionego sukna, aż śnieg zejdzie. Za sfolowany płaszcz może zapłacić. Czerwień jest częścią, którą reguła zostawia w Marr.

Scena nie potrzebuje przemowy. Tav przyciska nowe sukno i pyta, czy czerwień jest w tobołku. Nessa kiwa na płaszcz Sery, gdzie rozcięcie wciąż ma kolor wełny. Sera już wynosi pęknięty łokieć na deszcz. Nessie płaci się za sfolowane sukno, nie za czerwień. Widzi, który wybór zostawia ją bez korzenia i bez zapłaty.

OsobaCzego chce od suknaCo pokazuje płaszcz
Nessa, przy foluszuPłaszcz, który może sprzedać, i dość korzenia na czerwieńCzerwień na dłoniach i jedna długość wciąż w kadzi
Sera, w domu soliTę czerwień na płaszczu, w którym pracujePęknięty łokieć, sól na mankiecie, jeszcze bez czerwieni
Tav, kupujący dla OrsTę długość na wozie, zanim przełęcz się zamknieW domu płaszcz, który nie spotkał tego deszczu

W miesiącach śniegu kadź nadal pracuje, jeśli został korzeń, ale nowa wełna jest po drugiej stronie zamkniętej przełęczy. Płaszcz Sery to ten sam płaszcz, bardziej pęknięty. Dom Tava nosi sukno z zeszłego roku. Jeśli napiszesz oboje w nowym czerwonym płaszczu, pominiesz zamkniętą przełęcz i regułę.

Sprawdź scenę, zanim dodasz drugą garderobę:

  • Czy czytelnik widzi, że płaszcz jest z wełny i że wełna musiała przejść przełęcz?
  • Czy jedno miejsce pokazuje pracę?
  • Czy dwie osoby chcą tej samej długości czerwieni?
  • Jeśli opowieść wchodzi w miesiące śniegu, czy nowa wełna zniknęła z Marr?

Jeśli ostatnia odpowiedź brzmi nie, pora roku jest ozdobą. Zamknij przełęcz albo napisz powód, dla którego runo wciąż przyjeżdża.

Błędy, przez które ubranie wygląda na doklejone#

Jedwab bez drogi. Suknia z włókna kokonu na wybrzeżu, gdzie nikt nie hoduje ćmy i nikt nie wiezie tkaniny. Daj jedwabiowi karawanę, statek albo czar, albo ubierz scenę w wełnę.

Ten sam nowy płaszcz na każdych plecach. Osoba soląca i kupujący są w miesiącu śniegu oboje bez plamy. Daj jednemu płaszczowi pęknięty łokieć, a drugiemu płaszcz, który nie spotkał deszczu.

Len jako płaszcz na śnieg. Len wydaje się chłodny i szybko schnie. Może być koszulą. To zła warstwa wierzchnia na mokry miesiąc śniegu, chyba że napiszesz, dlaczego nosząca osoba wybrała zimno.

Wykład. Nessa tłumaczy keratinę i wchłanianie wody kupującemu, który ma tylko wiedzieć, czy czerwień jest w tobołku. Nie zrobiłaby tego. Niech pęknięty łokieć i kadź to niosą.

Święty kolor jako kostium. Prawdziwy ograniczony barwnik albo prawdziwe szaty obrzędowe, skopiowane dla wyglądu i oczyszczone ze sporu w środku. Wymyśl granicę albo zostaw prawdziwą w całości.

Barwnik, który nigdy się nie kończy. Jeśli marzana jest darmowa i bez końca, czerwona długość nic nie robi. Daj korzeniowi grządkę, cenę albo miesiąc, w którym kadź zostaje brunatna.

Bawełna, która pije barwnik jak wełna. Barwniki naturalne nie idą prosto na bawełnę. Jeśli koszula jest bawełniana, daj osobie farbującej kadź albo zaprawę, albo zmień włókno.

Płaszcz, który się nie znosi. Każdy łokieć jest nowy. Połóż jedną robotę na jedno miejsce, inaczej ubrania zostaną szkicem obok sceny.

Trzymaj płaszcz przy ludziach, którzy go noszą#

Gdy ten sam płaszcz, ten sam port i ta sama czerwień wracają w więcej niż jednej scenie, trzymaj je tam, gdzie wzmianka może je znaleźć. Yazar.io trzyma miejsca, przedmioty, wiedzę o świecie i wierzenia w jednej księdze (funkcje). Marr może być miejscem, płaszcz i marzana osobnymi przedmiotami, a reguła pierwszej czerwonej długości wierzeniem. Wpisz nazwę płaszcza w tekście miasta, a powiąże się sama. Możesz też wpisać @ i wybrać rekord. Każda strona ma panel linków zwrotnych ze stron, które ją wspominają (funkcje).

Szablony pól pozwalają dodać pytania, których ten płaszcz naprawdę używa, na przykład włókno i kto może nosić kolor, w typach obejmujących tekst, wybór i relację. Późniejsza zmiana szablonu nie zmienia rekordów, które już są zapisane (aktualizacje). Przedmiot może trzymać kilka obrazów, a pierwszy jest obrazem głównym na karcie (aktualizacje). Szkic pękniętego łokcia może leżeć w rekordzie płaszcza. Nie pisze sceny.

Bezpłatny plan obejmuje 15 edytowalnych rekordów każdego typu encji w księdze. Przedmioty to jeden z tych typów, więc płaszcz, długość wełny i barwnik się mieszczą. Lista każdego kroju na targu to większy zestaw rekordów przedmiotów niż te. Słownik pojęć, Oś czasu, Notatki i Cytaty są na tym planie nieograniczone przy zwykłym pisaniu indywidualnym, więc ubranie, którego jeszcze nie ma w zapisie, może zostać notatką. Na stronie cen jest każda wyższa granica. Rękopis zostaje w Wordzie albo w Google Docs. Yazar.io trzyma rekordy i nie pisze sceny (funkcje).

Źródła