Drzewo genealogiczne dynastii fantasy: kto dziedziczy

Drzewo genealogiczne narysowane jako ozdoba daje ci imiona połączone liniami. Drzewo narysowane wokół zasady sukcesji daje ci ludzi, którzy mają powody, by się ze sobą żenić, nawzajem wydziedziczać albo życzyć sobie śmierci. Różnica tkwi w kolejności decyzji: najpierw zasady, potem ludzie, których te zasady zmieniają w pretendentów.

Przykład dotyczy rodu Tarne, wymyślonej rodziny, która sprawuje władzę nad otoczonym murami miastem Esk. Lata liczy się według rachuby samego miasta. Nic tu nie opisuje prawdziwej dynastii.

Najpierw wybierz zasadę sukcesji#

Zanim nadasz komuś imię, zdecyduj, jak tytuł przechodzi na następcę po śmierci jego posiadacza. Prawdziwe dynastie stosowały wiele wzorców, między innymi dziedziczenie przez najstarsze dziecko, pierwszeństwo synów, dziedzica wskazanego przez posiadacza tytułu i wybór spośród uprawnionych krewnych. Wybierz jeden dla swojego rodu, a potem poszukaj miejsca, w którym zostawia on pole do sporu. W tej luce żyje twoja fabuła.

Ród Tarne stosuje pierwszą zasadę, zapisaną w karcie miejskiej: władza przechodzi na „najstarsze prawowite dziecko rodu”. Dwie części tego sformułowania pozostają nierozstrzygnięte. Nikt nie jest zgodny co do tego, czy „prawowite” wymaga małżeństwa uznanego przez świątynię ani czy „dziecko rodu” obejmuje dziecko adoptowane formalnym aktem.

Potem zdecyduj, kto rozstrzyga spory. W Esk świątynia orzeka w sprawie małżeństw, a rada cechów zatwierdza każdego nowego pana. Dwie instytucje o różnych interesach dają każdemu pretendentowi dwoje drzwi, do których może zapukać.

Oddziel tytuł od majątku#

Ten, kto dziedziczy władzę, nie musi dziedziczyć wszystkiego. Osobno zdecyduj, co dzieje się z ziemią, pieniędzmi, urzędami i rzeczami osobistymi. Rozdzielenie ich daje przegranym pretendentom broń do dalszej walki.

W Esk władzę dostaje jeden dziedzic, ale majątek prywatny przechodzi zgodnie z testamentem. Aldric Tarne zapisał miejskie młyny Bramowi, swojemu synowi z nieprawego łoża. Bram nigdy nie obejmie tytułu, a jednak kontroluje teraz mąkę w mieście i każdy pretendent, który chce władzy, potrzebuje jego przychylności.

Zdecyduj też, co zachowuje owdowiały małżonek. Wdowa z własnymi ziemiami i dorosłym synem jest w mieście siłą, niezależnie od tego, czy kiedykolwiek sama czegoś zażąda.

Narysuj żyjących pretendentów, a potem ich rodziców#

Zacznij od ludzi, którzy żyją w chwili, gdy opowieść potrzebuje drzewa, zwykle wtedy, gdy tytuł staje pod znakiem zapytania. Dodaj rodziców i małżeństwa, które wyjaśniają każde roszczenie. Zatrzymaj się, gdy kolejne pokolenie nie zmieniłoby niczyich argumentów. Większość powieści potrzebuje obecnego pokolenia i dwóch powyżej.

Ród Tarne w chwili śmierci Aldrica w roku 309:

• Aldric Tarne (241-309), pan Esk.
• Ilse Varrow, jego pierwsza żona, ślub w 262, zmarła w 270. Ich córka Maud urodziła się w 264.
• Corisande, jego druga żona, urodzona w 256, ślub w 274. Ich syn Edric urodził się w 276.
• Bram, syn córki młynarza, urodzony w 261, jeszcze przed pierwszym małżeństwem Aldrica, wychowany w domu pana.
• Wren, urodzona w 287, osierocone dziecko sojusznika, adoptowana formalnym aktem w 290.
• Osric (244-298), młodszy brat Aldrica i założyciel wschodniej linii. Jego wnuk Piers urodził się w 285.

Dziewięć imion w trzech pokoleniach. Sześć z tych osób przeżywa Aldrica i każda ma w tej sprawie swój interes.

Każdemu małżeństwu nadaj cenę#

Małżeństwo dynastyczne łączy dwie rodziny, ich długi i ich żołnierzy. Przy każdym zapisz, co zyskała każda ze stron, co obiecano i kto teraz wspiera dzieci. Matka Maud pochodziła z rodu Varrow, a ród Varrow trzyma rzeczne forty. Matka Edrica, Corisande, żyje i jest spokrewniona z połową rady cechów. Przyrodnie rodzeństwo, za którym stoją różne rodziny matek, to często mocniejszy motor fabuły niż jakakolwiek osobista rywalizacja.

Zdecyduj, kto należy do rodziny#

Prawowitość i adopcja to orzeczenia wydawane przez kogoś, kto ma do tego władzę. Orzeczenia można podważyć, odwrócić albo przemilczeć. Przy każdej osobie na skraju drzewa zdecyduj, kto wydał orzeczenie, kto zna całą historię i co mogłoby je obalić.

Aldric poślubił Ilse w 262, w roku, w którym świątynia zawiesiła wszystkie śluby w Esk podczas sporu z panem miasta. Świątynia uznała to małżeństwo później; stronnicy Edrica twierdzą teraz, że uznanie zostało kupione. Jeśli ten argument zwycięży, Maud nie jest bardziej prawowita niż Bram.

Akt adopcji Wren nazywa ją „dzieckiem rodu”, czyli słowami samej karty. Kiedy sporządzano akt, nikt nie przypuszczał, że to sformułowanie będzie miało znaczenie, i właśnie tak wychowanica staje się pretendentką.

Każdą relację w prywatnych notatkach oznacz jako jawną, sporną lub tajną. Pochodzenie Brama jest jawne. Małżeństwo Ilse jest sporne. Jeśli zdecydujesz, że czyjeś narodziny nie są tym, za co podaje je rodzina, oznacz je jako tajne i wypisz wszystkich, którzy znają prawdę.

Zestaw rywalizujące roszczenia#

Boczna linia rodu, wywodząca się od młodszego rodzeństwa, czeka, aż linia główna wygaśnie albo się podzieli. Daj jej nie tylko roszczenie, ale i urazę: utraconą ziemię, odrzucony mariaż, dawną zniewagę. Osric dostał wschodnie majątki zamiast udziału w mieście, a jego linia od czterdziestu lat powtarza, że został oszukany.

Gdy zasady i orzeczenia są już na miejscu, kryzys po śmierci Aldrica w 309 układa się sam:

Brama nie ma w żadnym wierszu, a może mieć największe znaczenie. Ten, kogo poprze, wyżywi miasto przez ciężką zimę; ten, komu odmówi, nie zdoła.

Sprawdź każdy wiek w jednym kalendarzu#

Błędy w dynastiach to zwykle błędy w rachunkach. Umieść wszystkie narodziny, małżeństwa, zgony i sukcesje w jednym kalendarzu, a potem wylicz wiek przy każdym wydarzeniu, z którego korzysta opowieść. Poradnik o tworzeniu fikcyjnej osi czasu opisuje śledzenie wydarzeń i tego, co wie każda postać. Przy drzewie genealogicznym dodaj te kontrole:

• Wiek rodziców przy każdych narodzinach. Bardzo młody lub bardzo stary rodzic wymaga uzasadnienia w opowieści.
• Wiek dziedzica w chwili sukcesji. Małoletni dziedzic potrzebuje regenta, a regent staje się postacią.
• Odstępy między rodzeństwem, zwłaszcza przyrodnim, z różnych małżeństw.
• Pamięć. Każdy, kto wspomina jakieś wydarzenie, musiał być wtedy dość duży, by je zapamiętać.

W 309 Aldric umiera w wieku 68 lat. Maud ma 45 lat, Bram 48, Edric 33, Piers 24, a Wren 22. Corisande wyszła za mąż w wieku 18 lat i urodziła Edrica, mając 20. Nic się nie sypie. Gdyby jednak Aldric zmarł w 285, Edric miałby dziewięć lat, a opowieść potrzebowałaby regenta, prawdopodobnie jego matki.

Co się przesuwa, gdy przesuwa się jedna data#

Załóżmy, że w późniejszym rozdziale zawieszenie ślubów musi przypaść na rok 265, więc przenosisz tam też ślub. Maud, urodzona w 264, przychodzi teraz na świat rok przed ślubem rodziców. Czy późniejsze małżeństwo czyni wcześniej urodzone dziecko prawowitym? To zasada, której twoje ustalenia jeszcze nie obejmują. Ustal ją teraz. Jeśli nie czyni, Maud nie ma roszczenia, a kryzys traci najstarszą pretendentkę; jeśli czyni, jej roszczenie opiera się na dwóch spornych orzeczeniach zamiast jednego. Jedna przesunięta data zmieniła kryzys, więc wprowadzaj taką zmianę świadomie i jeszcze raz przejdź przez każdy wiersz tabeli roszczeń.

Częste błędy i jak je naprawić#

Zasady naginają się, gdy fabuła tego potrzebuje#

W ostatnim akcie pojawia się klauzula karty, o której nikt wcześniej nie wspominał, i rozstrzyga sukcesję. Pokaż niejasność wcześnie, w sporze, który jeszcze nie ma znaczenia, żeby czytelnik ją rozpoznał, kiedy w końcu zacznie się liczyć.

Imiona zlewają się w kolejnych pokoleniach#

Rodziny powtarzają imiona, a imiona na „-ric” w rodzie Tarne to celowy zwyczaj. Aldric i Edric na jednej stronie i tak będą się mylić. Daj jednemu przydomek, na przykład „stary pan” w rozdziałach Edrica, a powtarzające się imiona ogranicz do osób, których potrzebuje fabuła.

Zgony, które tylko torują drogę#

Dziedzice, którzy umierają w dogodnym momencie, sprawiają, że drzewo wygląda na ustawione. Niech każda śmierć stwarza nowy problem: regencję, ziemie wdowy, sojusz, w którym nie został już nikt do zaślubin.

Dopasuj drzewo do długości i punktu widzenia#

Jako redakcyjny punkt wyjścia:

Punkt widzenia decyduje o tym, które drzewo widzi czytelnik. W rozdziałach Maud Ilse to „moja matka”; w rozdziałach Edrica to „pierwsza żona”. Ktoś ze służby, kto był świadkiem ślubu, może wiedzieć więcej niż którekolwiek z pretendentów.

Jeśli drukujesz drzewo genealogiczne dla czytelników, wydrukuj wersję publiczną, czyli drzewo, w które wierzy miasto. Sporne i tajne powiązania trzymaj w wersji prywatnej, dopóki opowieść ich nie odsłoni, bo inaczej aneks zdradzi fabułę.

Narysuj dynastię w Yazar.io#

Drzewo genealogiczne w Yazar.io naprawdę dobrze pasuje do tej pracy. Pokolenia dynastii rysujesz metodą przeciągnij i upuść, a każdą gałąź możesz później podpiąć w innym miejscu, czego wymaga redakcja, gdy jakieś orzeczenie przesuwa Wren lub Brama bliżej linii głównej (funkcje). Dostępne relacje to matka, ojciec, dziecko, małżonek i rodzeństwo, więc akty adopcji i sporne małżeństwa zapisuj we wpisach postaci. Wspomnij ród Tarne we wpisie każdego członka rodziny, a link do strony rodu w sekcji Organizacje utworzy się sam; panel linków zwrotnych na tej stronie pokaże wtedy całą rodzinę. Drzewo genealogiczne jest dostępne w darmowym planie (plany).

Do sprawdzania wieku dodaj narodziny, zgony i sukcesje do osi czasu i powiąż każde wydarzenie z postaciami, których dotyczy; strona każdej postaci pokaże wtedy te wydarzenia w kolejności z osi czasu (aktualizacje). Daty to dowolny tekst, na przykład „Rok 309”, a Yazar.io nie oblicza wieku, więc rachunki pozostają po twojej stronie. Jeśli udostępniasz świat jako wiki tylko do odczytu, możesz opublikować drzewo genealogiczne albo je ukryć, a notatki nigdy nie wchodzą, a Oś czasu jest wyłączona, dopóki jej nie opublikujesz (wiki, aktualizacje).